Het persoonlijke is universeel.
Cindy van Woudenberg onderzoekt in haar werk de relatie tussen ons innerlijk leven, onze psyche en ons lichaam. Via haar figuratieve tekeningen van lichamen, handen en gezichten legt ze existentiële thema’s bloot. Zoals onze behoefte aan compassie en gezien worden, onze verantwoordelijkheid ten opzichte van de Ander, en de innerlijke relatie die we met onszelf hebben. Ze gebruikt hierbij lichaamstaal als een intuïtieve taal die door iedereen wordt begrepen.
Haar werk, voornamelijk in aquarel en potlood, verkent de spanning tussen vloeibaarheid en controle. Hierdoor benadrukt ze de kwetsbaarheid die schuilt in ons belichaamde menszijn: ons vermogen om te voelen, te verbinden en ons authentiek uit te drukken.
Cindy’s kunstenaarspraktijk wordt gevoed door haar eigen levenservaring, haar lichaam en een filosofische introspectie. Ook haar verleden als vaktherapeut in de psychiatrie, waarin de psychologie van beeldtaal een therapeutisch middel is, en de beweging van dans is verweven met haar oeuvre. In 2017 keerde ze terug naar haar kunstpraktijk.
Cindy van Woudenberg is in 1968 geboren in Willemstad, Curaçao. Ze woont en werkt in Eindhoven, Nederland.
The personal is universal.
In her work, Cindy van Woudenberg explores the relationship between our inner life, psyche, and our body. Through her figurative drawings of bodies, hands, and faces, she exposes existential themes: from our need for compassion and to be seen, our responsibility towards the Other, to the bodily experience of our own consciousness, and our relationship with ourselves. In doing so, she uses body language as an intuitive, universally understood language.
Her work, primarily in watercolour and pencil, explores the tension between fluidity and control. Through this, she emphasizes the vulnerability inherent in our embodied humanity: our capacity to feel, connect, and express ourselves authentically.
Cindy’s artistic practice is nourished by her life experience, her body, and philosophical introspection. Also, her past as an arts therapist in psychiatry, where the psychology of visual language serves as a therapeutic tool, and the movement of dance are all interwoven into her oeuvre. She returned to her art practice in 2017.
Tekst Margiet Kemper
Voor Cindy Woudenberg vormt een andere taal het uitgangspunt: lichaamstaal. Dat (klassieke) dans voor haar een groot deel van haar leven essentieel is geweest verklaart veel. Techniek vormt de basis van dans, de volledige beheersing van het lichaam. Dansers vormen het levend materiaal voor een choreograaf. De expressie van de danser is een beheerste, een die ten dienste staat van het hele ballet, dat een gesammtkunstwerk is. Het is een expressie die niet zuiver persoonlijk is, zoals dat voor een kunstenaar wel kan gelden.
Dat zij ook creatief therapeut in de psychiatrie is geweest verbindt de taal van het lichaam ook met de taal van het innerlijk, van de psyche. En zo leiden die twee ervaringswerelden naar haar werk als kunstenaar, waarin lichaam, geest en gevoel en het onderzoeken van lijn, structuur, kleur en materialen tot tekeningen die een sterk existentieel karakter hebben.
Soms wordt het menselijk bestaan uitgedrukt in het fragmentarische, in het geserreerde, dan weer is pijn, verlangen en wanhoop ondubbelzinnig voelbaar voor de kijker. Zo worden handen bij haar op zichzelf staande lichamen. Onze handen, we gebruiken ze gedachteloos als ons gereedschap, maar dan opeens weten we weer dat ze het lichaam zelf zijn, dat ze onze psyche uit kunnen drukken, onze ziel zo men wil.
Juist toen we in de Corona-jaren niet meer handen moesten geven, beseften we weer wat het betekende om niet langer een ander via een gebaar tegemoet te treden. Hand in hand lopen, een liefdesgebaar, dat vooral lijkt te horen bij prille en bij geconsolideerde liefde. Handen als ondersteuning, als houvast, als streling, als aanjager van opwinding, handen om klappen mee te geven, handen om geweren mee vast te houden.
In recente zelfportretten wordt je als kijker op een indringende manier geconfronteerd niet zozeer met haar, maar met een mens, een vrouw; het persoonlijke en universele komen erin samen.